novas


Usar Software Libre é
Compartir os Recursos:

gnu-linux ubuntu

mozilla Firefox


Pepinos: riscos para moitos, beneficios para poucos Correo-e
Escrito por Agrelar   
Mércores, 08 Xuño 2011 09:07
Chuza!DoMelhorLa TafaneraAupatuMenéameTuentiBuzzFacebookTwitter

pepinosA "crise dos pepinos" ou mellor dito o brote de E. Coli que afecta o norte de Europa, é unha boa ensalada onde se mesturan alarmas, angustias e mensaxes de confianza. Á espera de respostas definitivas sobre as súas orixes, e agora que temos aos pepinos absoltos, paréceme imprescindible abrir algunhas reflexións sobre o sistema alimentario global polo que optamos nos países desenvolvidos (e que se impuxo aos países do Sur empobrecido).

O sistema en cuestión foi deseñado para producir algo parecido a alimentos, a custos moi baixos, tanto económicos, sociais como ecolóxicos;  pero que poidan producir altos beneficios a quen se dedican á súa comercialización. Os alimentos, lonxe de consideralos como unha necesidade e un dereito, enténdense como unha mercadoría sen máis. O caso dos pepinos é un bo exemplo: os esforzos para cultivar, regar e colleitar un pepino, representarán para o  agricultor ou agricultora 0'17 euros por quilo vendido. A poboación consumidora pagará 1'63 euros por quilo. É dicir, un incremento superior ao 800%.

Mercadorías con esta marxe son verdadeiros diamantes que percorren o mundo sempre nunha mesma dirección, a dirección centrípeta: desde as rexións produtoras ás poboacións con máis poder adquisitivo. E pepinos, piñas ou panga fan entón viaxes moi longos, en tempada alta e con moitas cidades que visitar. As administracións ante este mercado, non se plantexan revisar o modelo, senón que optan por asegurar e aumentar os controis alimentarios. Pero por moitas medidas que se poidan tomar, e como vimos tamén coas dioxinas, gripe porcina ou vacas tolas, as crises alimentarias son insalvables, e acabámolas pagando a poboación consumidora (que pode enfermar) e a produtora (que pode perdelo todo).

As dimensións do problema tamén as habemos de ter en conta. Unha partida de alimentos industrializados afectada dalgún problema de salubridade son miles e miles de unidades contaminantes, aumentando moito a dispersión e alcance do brote ou epidemia.

Por último en Alemaña, onde se puido percibir certa descoordinación entre as súas autoridades, obraron tallantemente baixo o principio de precaución, impedindo o consumo do pepino e outras hortalizas... polo que puidese ocorrer. O mesmo principio que en cambio sempre queda relegado noutros riscos alimentarios non agudos pero se a longo prazo, por exemplo o consumo de alimentos transxénicos ou as novas prácticas de nanotecnoloxía.  Parecese que as multinacionais que controlan o sistema alimentario teñen lazos moi estreitos coas autoridades sanitarias que a elas si lles permiten campar, acampar e cultivar ás súas anchas.

A partir destas reflexións e outras que se poderían engadir, parece lóxico propor que as medidas políticas en agricultura e alimentación dirixísense máis a revisar o modelo en si mesmo. Non podemos resolver estas crises con máis puntos de control, con máis tecnoloxía;  é un camiño equivocado e sen saída. Con todo, como di a Dra. Marta Rivera «a Soberanía Alimentaria, que aposta pola relocalización dos sistemas agroalimentarios e por modelos de produción campesiños, podería (ademais de alimentar a toda a poboación) incrementar tamén a seguridade alimentaria. Por unha banda, os alimentos serían adecuados ao contexto cultural, doutra banda, a agricultura campesiña, desde o enfoque da agroecoloxía, favorecería a produción de alimentos sen tóxicos, diminuíndo o risco de consumir alimentos contaminados e socialmente xustos. Así mesmo, o acortamento da cadea alimentaria e a redución do número de intermediarios e transformacións sufridas polos alimentos diminúen os puntos críticos nos que os alimentos puidesen ser contaminados».

E os beneficios quedarían en mans campesiñas. As alarmas só servirían para espertarlles pola mañá, se o galo esquecésese de cantar.

Gustavo Duch. Autor de LO QUE HAY QUE TRAGAR. Coordinador da revista SOBERANÍA ALIMENTARIA, BIODIVERSIDAD Y CULTURAS.

Fonte: gustavoduch.wordpress.com

 

Engadir un comentario

Se aos teus comentarios queres engadir videos de YouTube, preme no botón YouTube e pega a URL do video.


Código de seguridade
Recarregar


agrelar_consomes


Comprar, tirar, comprar


La Historia de las Cosas


agrelar_anovaaldea


consumir menos, vivir mejor

consumir menos, vivir mejor


Opcions | Revista de Información de Consumo Consciente y Transformador (CCT)


Noticias Positivas